Enkele jaren geleden ervaarde ik een spontaan Kundalini ontwaken en ik bevond me plotsklaps in wat men noemt “De donkere nacht van de Ziel”. Ik vergeet het moment nooit meer. Ik zat op de bank een kopje thee te drinken en bemerkte plotseling een sterk brandend gevoel in mijn onderrug. En ik dacht wat vreemd, waarschijnlijk zit er iets in mijn onderrug even niet goed. Na een half uurtje werd het branden alsmaar erger en ondertussen flink pijnlijk ook en het leeg omhoog te klimmen. Na twee uur stond mijn hele ruggengraat voor mijn gevoel in brand. En werd ik overvallen door een intense angst die onverklaarbaar leek en wist ik ook niet meer wie ik was. Een acute identiteitscrisis die ik logisch gezien niet kon verklaren. Ik wist niet meer wat is nu eigenlijk waarheid en wat niet. En een duisternis viel over mij heen, ik voelde me verlaten door God en iedereen. Een diepgevoelde eenzaamheid welde in mij op. Een acute depressie en het werd met de minuut erger. Ik merkte een diepe diepe pijn op in mijn hart die ondraaglijk leek. En ik kon dit alles niet met mijn verstand verklaren. Ik bevond me van het ene moment op het andere moment in de donkere nacht van de ziel. En ergens kwam het besef dat dit een kundalini ontwaken was. Alleen was ik niet ingewijd, ik had geen jaren doorgebracht in een ashram mediterend en ik wist niet veel af van Kundalini. Maar ik wist wel instinctief dat het een kundalini ontwaken was. Ik ben een zwaar jaar tegemoet gegaan. Het zwaarste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doorstaan. En ik weet dat velen op het pad van ascensie tijdens deze collectieve shift vroeg of laat de donkere nacht van de ziel zullen ingaan. Daarom deel ik hier mijn ervaring. Om hen tot steun te zijn, zij die zich in deze duisternis bevinden en zich afvragen wat er fout is gegaan zoals ik dat toen deed. Wat ik me nog niet realiseerde was dat er helemaal niets fout ging, het was gratie wat mijn leven binnen kwam. Een inwijding en aanraking vanuit Bron. Radicaal en niet om te keren. Maar helaas herkent men in het reguliere circuit dit proces vaak niet en krijgen zij die op dat moment heel hard hulp nodig hebben daardoor niet de juiste hulp aangeboden

Wat houdt de donkere nacht precies in?

De donkere nacht van de ziel is een metafoor die de spirituele ervaring beschrijft van iemand die een fase in zijn leven doormaakt waarin hij zich door iedereen verlaten voelt. Deze aan depressie verwante gevoelens ervaart de persoon als een crisis van geestelijke identiteit. Verschillende spirituele tradities verwijzen naar deze ingrijpende en louterende ervaring. Zo beschreef Johannes van het Kruis in een gedicht de reis van de ziel vanuit zijn lichamelijke thuis naar een vereniging met God. Deze reis is bijzonder zwaar want het betekent een onthechting van de wereld om zich “met het licht van de schepper te kunnen verenigen.” In zijn werken maakt Johannes onderscheid tussen twee donkere nachten: de nacht van de zuivering van de zintuigen en de nacht van de zuivering van de geest. De alchemisten beschrijven dit proces als “nigredo”. Het zuiveren en omzetten van lood in goud. In zijn algemeenheid betekent deze metafoor dat iemands spirituele groei onvermijdelijk gepaard gaat met het onbewuste lijden dat nu bewust wordt gemaakt. De hel in jezelf gaan zien, gaan voelen en omarmen. Licht brengen in de duisternis. Een mens die dergelijke existentiële ervaringen heeft ondergaan komt er gezuiverd uit, als een ander mens. Wel in de wereld maar niet van de wereld. De tussenin fase is het allerlastigste. Los van de wereld maar nog niet aangesloten op het Goddelijke. Een niemandsland waar je even lijkt te verblijven. De woestijnervaring, de leegte.

Ik zou dit proces willen beschrijven als “sterven”. Dat wat je niet bent mag eerst sterven zodat het Ware Zelf tevoorschijn kan komen. Men zegt over deze dood ook wel eens: sterf de ene ware dood en je hoeft nooit meer te sterven. De donkere nacht is een zuivering op zielsniveau. Het licht van de waarheid, deze brandende liefde, brandt alles weg wat je NIET bent. Het is het einde van alle illusies en identificaties. Aan het einde van de donkere nacht verschijnt een nieuwe dageraad en ochtendgloren: I AM.

Kenmerken

Je voelt je door God en iedereen verlaten.

Je relaties beginnen te veranderen. Je liefde verandert. Het lijkt alsof je onverschilliger wordt, harder wordt. Dat komt doordat de manier waarop jij je verbindt verandert. Meer onthecht. Je voelt nog alles aan van de ander maar het raakt je niet meer. Je leert om in je eigen centrum te blijven. Daar waar je vroeger erg begaan was met het leed van anderen, zie het je nu nog steeds, je voelt het nog steeds (zelfs sterker) maar het brengt je niet meer uit balans zoals vroeger. In een later stadium zul je merken dat waar je eerst medelijden en onmacht voelde je nu een diepe liefde en compassie voelt voor het leed van anderen. Aanwezigheid is geboren. Je kunt nu alles liefhebben wat je waarneemt.

Je ervaart een enorme leegheid die niet te verklaren is. De woestijn ervaring, alsof alle plezier van je ontnomen is en niets je nog vreugde geeft, of plezier, of vervulling. Afkeer ligt in deze fase op de loer. Afkeer van wat ooit plezierig en belangrijk voor je was. Zelfs afkeer van positieve zaken. In deze fase verlaten mensen hun werk wat ze jarenlang hebben gedaan, beeindigen relaties, verlaten een religieuze gemeenschap, breken met familie leden etc. De leegte doet zijn werk. In een later stadium wordt je “gevuld”. Gevuld met onvoorwaardelijke liefde. Maar eerst mag je leren comfortabel te zijn met met “leeg zijn”.

Verlies van interesse in sociale interactie. Je gaat door de oppervlakkigheid heen kijken van sociale structuren en verhoudingen. Ze voeden je niet meer. Er is nu een grote behoefte om alleen te zijn en in rust. Feestjes en sociale activiteiten interesseren je niet meer zo. Er is een grote innerlijke drang voor (tijdelijke) afzondering. In extreme gevallen kunnen mensen nu in destructief gedrag vervallen. Je merkt dat er in het alleen zijn en niets-doen een fijne subtiele energie voelbaar is die je voedt van binnen uit. Doordat het nu stil is binnen in jezelf kun je dit gaan opmerken en gaan versmelten met deze staat van zijn.

Je merkt dat het onmogelijk wordt om je aan te passen aan mensen, structuren of systemen. Je kunt gewoonweg niet meer meegaan in wat anderen van je verlangen. Je kunt niet meer functioneren binnen je familie op dezelfde manier zoals je dat al je leven lang doet. Het wordt ondraaglijk op momenten dat je wel probeert. Velen breken in deze fase los van beperkende structuren. Je bent op zoek naar houvast maar kunt geen houvast vinden. Angsten kunnen nu sterk gaan opspelen. Het niet-weten en daarop vertrouwen gaat je op den duur steeds makkelijker af. Alles wat je dacht te weten blijkt niet waar te zijn, alles wat je dacht te zijn ben je niet. Ego-structuren worden afgebroken in dit stadium en je zoekt iets om je aan vast te houden. Het hart wil het gaan overnemen. Vertrouw op het niet-weten en vertrouw het proces. Het is een sterven. Het sterven van je onechte “ik” en dat is vaak eng. Want het nieuwe is nog niet geboren. Soms kun je het gevoel hebben gek te worden of je verstand te verliezen. En ergens is dat ook het geval. Je verliest inderdaad je verstand, de controle en macht van het verstand begint te verzwakken. Je overlevingsmechanismen worden aan het licht gebracht en werken nu niet meer. Sommige belanden op dit punt in een psychose (gebrek aan aarding). De denkgeest verliest aan macht, ziel wil het gaan overnemen maar de denkgeest komt in opstand. Op het moment dat de denkgeest buigt voor je hart is deze fase voorbij en leef je vanuit een innerlijk weten. Dan vertrouw je op je ingebouwde navigatiesysteem, je ziel. De ziel neemt het dan over. En ik kan je vertellen, daar zitten geen progammeringsfouten in. Die is perfect ontworpen!

Veranderingen in fysieke behoeften. Zoals slapen en voeding. Op vreemde tijden de drang voelen om te gaan slapen en gedurende de nacht op ongewone tijden wakker worden en vol energie zijn. Afkeer van bepaalde voeding en stimuli.

Existentiële eenzaamheid ervaren en een diepe zielenpijn. Het lijkt alsof je het leed van de wereld voelt binnen in je hart. De pijn van leven in de illusie van afgescheidenheid, los van de Bron, wordt nu in je bewustzijn gebracht. Je hart opent zich. Op het moment dat je buigt voor deze diepe zielenpijn is de vereniging een feit en wordt compassie geboren. Velen vluchten voor dit gevoel, denken dat ze het niet kunnen verdragen, maar het is juist deze pijn die je de weg terug naar huis wijst. Deze diepe pijn helemaal toelaten en doorvoelen, als het ware nieuwsgierig ontmoeten en onderzoeken is de sleutel tot een waardevolle ontdekking en versmelting.

Een nieuwe dageraad

Op het einde van de donkere nacht ervaar je een diepe liefde. Een diepe liefde die opwelt in je hart en je het gevoel geeft dat je hart uit elkaar barst. Zoveel liefde heb je nog nooit ervaren. Het is de eenwording met I AM aanwezigheid. De leegte voelt comfortabel nu, er is een diep begrip dat je deze leegte BENT. Je voelt je geborgen en gedragen door de leegte. De neiging om te willen sturen of controleren valt weg. Je ervaart een diep vertrouwen. Je waarneming is verandert. Overal waar je kijkt zie je de perfectie en de liefde. De liefde die je bent wordt weerspiegeld in alles en iedereen. Je zintuigen hebben zich verscherpt. Je innerlijke weten is kristalhelder. Bij alles wat je doet is er op de achtergrond een diepe stilte en vrede voelbaar. Gedachten komen nog steeds en ze gaan ook weer. Maar de neiging om de interactie met ze aan te gaan is er niet meer. Ze worden simpelweg waargenomen. En je kunt zelfs lachen nu om gedachten die voorbij komen omdat je ziet dat ze niet waar zijn. Conditioneringen komen af en toe nog steeds voorbij maar ze worden meteen gezien. Je realiseert je ten diepste: Ik Ben. Niet een weten van een hoofd maar een gevoel en besef. Voor de donkere nacht was het een concept. Maar nu belichaam je het. Je bent het. Een groot licht is geboren in de wereld van vormen. Het licht van je eigen aanwezigheid. I AM. De hemel op aarde. Ik weet dat velen op een bepaald punt in het ascensie proces door de donkere nacht zullen gaan. Voor hen heb ik deze blog geschreven. De donkere nacht is een zware beproeving. Zeker als je veel angst ervaart en niet precies weet wat er met je gebeurt. Tegen hen zou ik willen zeggen: probeer te vertrouwen op dat wat je bent maar nog niet ontdekt hebt. Weet dat alles een begin heeft en ook weer een einde. Ook de donkere nacht eindigt weer. Luister goed naar je gevoel en wat je lichaam vraagt/aangeeft. Zorg dat je veel buiten bent in de natuur. Zorg voor een optimale aarding. Je bent onderweg naar een nieuwe staat van Zijn. Ook al kun je je nu niet voorstellen hoe “het nieuwe” eruit zal zien. Vertrouw het proces en boven alles vertrouw jezelf. Wellicht dat het gedicht van Johannes van het Kruis je bemoediging kan geven. Er spreekt een diepe liefde uit deze woorden.

Uit: de donkere nacht

In een nacht, aardedonker,

In brand geraakt en radeloos van liefde, – en hoe had ik geluk –

Ging ik eruit en niemand Die ’t merkte– want mijn huis lag reeds te slapen.

In de nacht die de kans geeft,

In het geheim, zodat geen mens mij zien kon

En ook ikzelf niets waarnam:

Ik had geen ander leidslicht dan wat er in mijn eigen binnenste brandde.

O nacht die mij geleid hebt! O nacht, mij liever dan het morgengloren!

O nacht die hebt verenigd Beminde met beminde,

Beminde, opgegaan in de Beminde!

Meer lezen over de auteur

Leer om te luisteren naar je intuïtie

Mis geen enkele update, schrijf je in voor de nieuwsbrief

Volg mij op Facebook

Boek een online consult

Tamara van de Beek

copyright alle rechten voorbehouden | De Wijsheid van het Hart

8637 maal gelezen

6 thoughts on “De donkere nacht van de ziel







Geef je reactie

Reken uit (ter beveiliging) * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.